Skip to content
DeFi

پیکربندی اشتباه DVN در LayerZero: چگونه Kelp DAO 292 میلیون دلار از دست داد

By Anurag Verma•April 22, 2026
پیکربندی اشتباه DVN در LayerZero: چگونه Kelp DAO 292 میلیون دلار از دست داد

اشتباه پیکربندی DVN لایرزرو: چگونه Kelp DAO 292 میلیون دلار از دست داد

اکسپلویت Kelp DAO از یک قرارداد هوشمند معیوب نشات نگرفت. نه reentrancy بود، نه دستکاری اوراکل، نه آربیتراژ فلش لون. آنچه رخ داد ساده‌تر و شرم‌آورتر بود: یک DVN (شبکه تایید‌کننده غیرمتمرکز) لایرزرو که با آستانه 1-از-1 پیکربندی شده بود، یعنی یک تایید‌کننده در معرض خطر می‌توانست هر پیام بین‌زنجیره‌ای را که می‌خواست جعل کند. وقتی آن تایید‌کننده به دست مهاجمان افتاد، آن‌ها در زنجیره مقصد rsETH از هیچ ضرب کردند. طی چند ساعت، بر اساس گزارش فوری CoinDesk، 292 میلیون دلار از دست رفت، عرضه rsETH 18 درصد کاهش یافت، و سرایت restaking موجی از خروج 13 میلیارد دلاری TVL را در Aave و پروتکل‌های وابسته به آن برانگیخت.

این یک هک پیچیده نبود. در ورودی قفل‌نشده‌ای بود که معماران پروتکل باز گذاشته بودند، چون لایرزرو اجازه‌اش را داده بود.

هک rsETH لایرزرو نمونه کلاسیکی است از آنچه وقتی ماژولاریتی بدون حداقل‌های اجباری عرضه می‌شود اتفاق می‌افتد. انعطاف‌پذیری پیکربندی یک ارزش مهندسی مشروع است، تا وقتی که خودش به سطح حمله تبدیل شود.

امنیت ماژولار لایرزرو واقعاً به چه معناست

مدل پیام‌رسانی بین‌زنجیره‌ای لایرزرو حول محور DVNها بنا شده است: نهادهای خارج از زنجیره که پیام‌های عبوری بین زنجیره‌ها را تایید و گواهی می‌دهند. این پروتکل به هر اپلیکیشن اجازه می‌دهد پیکربندی امنیتی خود را تنظیم کند: تایید‌کننده‌هایت را انتخاب کن، آستانه‌ات را تعیین کن، اجراکننده‌ات را برگزین. این واقعاً مفید است. اپلیکیشن‌های مختلف پروفایل‌های ریسک متفاوتی دارند، و یک مدل امنیتی یکسان برای همه سختی‌های خاص خودش را ایجاد می‌کند.

مشکل اینجاست که LayerZero هیچ حداقلی را اجبار نمی‌کند. یک پروتکل می‌تواند با پیکربندی DVN یک‌از‌یک مستقر شود، تنها یک تایید‌کننده که در صورت به خطر افتادنش جعل کامل پیام ممکن می‌شود، و پروتکل بدون هیچ اعتراضی آن را پردازش خواهد کرد. مستندات LayerZero استفاده از حداقل دو DVN مستقل را توصیه می‌کند. اما الزامی نیست.

این شکاف میان توصیه و الزام، جایی است که Kelp DAO در آن سقوط کرد.

پیکربندی تایید‌کننده یک‌از‌یک که ۲۹۲ میلیون دلار را نابود کرد

rsETH متعلق به Kelp DAO یک توکن ری‌استیکینگ نقدینه بود که بر پایه موقعیت‌های EigenLayer ساخته شده و از طریق LayerZero میان زنجیره‌ها پل می‌زد. در زمان اکسپلویت، پیکربندی پل از یک DVN واحد با آستانه تایید یک‌از‌یک استفاده می‌کرد؛ ترتیبی که هرگز نباید از بررسی امنیتی یک پروتکل با TVL نه‌رقمی عبور کرده باشد.

وقتی مهاجم کلید امضای آن DVN را به خطر انداخت، توانایی یک‌طرفه‌ای برای ارسال هر پیام زنجیره‌ای به زنجیره دیگر پیدا کرد که قراردادهای Kelp DAO آن را معتبر می‌پذیرفتند. از این توانایی استفاده کرد تا به قرارداد زنجیره مقصد دستور دهد بدون هیچ قفل وثیقه‌ای در زنجیره مبدأ، rsETH ضرب کند. نسبت ضرب به پشتوانه بلافاصله از هم پاشید. آربیتراژگران و فروشندگان وحشت‌زده همزمان به خروجی‌ها هجوم بردند.

rsETH در بدترین نقطه حدود ۲۲ درصد از پگ خارج شد. همان‌طور که تحلیل آن‌چین Chainalysis شرح می‌دهد، تقریباً ۱۸ درصد از کل عرضه rsETH در این آشفتگی یا به صورت تقلبی ضرب شد یا اجباراً بازخرید گردید. برای دارندگان، این یک درصد انتزاعی نیست؛ ۲۹۲ میلیون دلار ارزش واقعی است که نابود شد.

چگونه ۱۳ میلیارد دلار در کمتر از ۷۲ ساعت از Aave خارج شد

سرایت ری‌استیکینگ واقعی است، و اکسپلویت Kelp DAO دقیقاً نشان داد این سرایت با چه سرعتی گسترش می‌یابد. rsETH به عنوان وثیقه در چندین بازار پول DeFi استفاده می‌شد و Aave بزرگ‌ترین میزان در معرض خطر را داشت. وقتی خوراک قیمت و عرضه آن‌چین rsETH هر دو شروع به رفتار نامنظم کردند، ربات‌های لیکوییداسیون Aave و کاربران ریسک‌گریز شروع به برداشت وثیقه کردند.

افت TVL آوه در آوریل ۲۰۲۶ تنها به Kelp DAO مربوط نمی‌شد؛ بازارها از پیش نگران بودند، اما ماجرای rsETH به‌عنوان ماشه عمل کرد. بر اساس پوشش بازار CoinDesk، طی ۷۲ ساعت، آوه شاهد خروج تقریباً ۱۳ میلیارد دلار TVL از سراسر استقرارهایش بود. بخشی از آن برداشت مستقیم وثیقه‌های rsETH بود. بیشترش ناشی از وحشت ثانویه بود: کاربرانی که پوزیشن‌های کاملاً نامرتبط داشتند تصمیم گرفتند که اگر یک توکن ری‌استیکینگ می‌تواند این‌گونه شکست بخورد، بهتر است کنار بنشینند.

این همان ضریب تکثیر است که پیکربندی نادرست DVN را به یک ریسک سیستمیک در DeFi تبدیل می‌کند، نه صرفاً مشکل یک پروتکل. خسارت در همان‌جایی که شروع شده محدود نمی‌ماند.

پیکربندی حالا سطح حمله اصلی است

در اکثر دوران اولیه DeFi، گفتگوی امنیتی حول کد قراردادهای هوشمند می‌چرخید. ممیزی‌ها، تأیید رسمی، جوایز کشف باگ، همه با هدف یافتن خطاهای منطقی پیش از بهره‌برداری از آن‌ها بود. این هنوز هم ضروری است. اما دیگر کافی نیست.

سطح حمله جابه‌جا شده است. همان‌طور که درباره نحوه واقعی شکست پل‌های استیبل‌کوین نوشته‌ام، لایه زیرساخت، پروتکل‌های پیام‌رسانی، پیکربندی‌های اوراکل و مجموعه‌های اعتبارسنج، اکنون به اندازه کد اپلیکیشنی که روی آن‌ها قرار دارد ریسک به همراه دارند. یک قرارداد هوشمند کاملاً ممیزی‌شده بی‌ارزش است اگر پیام زنجیره‌ای که به آن اعتماد می‌کند بتواند توسط یک طرف جعل شود.

سوءاستفاده از Kelp DAO نسخه پیکربندی نادرست DVN از همان درس است. سه بردار اکنون بر ریسک DeFi زنجیره‌ای تسلط دارند:

  1. حملات آستانه تأیید، پیکربندی‌های DVN با نسبت 1-of-1 یا آستانه پایین که به نقاط شکست تک‌گانه تبدیل می‌شوند
  2. دستکاری اجراکننده، مهاجمانی که ترتیب اجرای پیام را در زنجیره مقصد کنترل می‌کنند
  3. انحراف پیکربندی، استقرارهای اولیه‌ای که با امنیت کافی راه‌اندازی شدند اما بی‌سروصدا برای کاهش هزینه یا تأخیر، تنزل یافتند

هیچ‌کدام از اینها در ممیزی قرارداد هوشمند نمایان نمی‌شوند. همه آنها می‌توانند یک پروتکل را به‌طور کامل تخلیه کنند.

«امنیت ماژولار» واقعاً باید چه معنایی داشته باشد

مدل LayerZero اصولاً اشتباه نیست. پشته‌های امنیتی تک‌فرهنگی اجباری نقاط شکست خاص خودشان را دارند؛ اگر همه از دو DVN یکسان استفاده کنند و یکی به خطر بیفتد، شعاع انفجار بسیار بزرگ خواهد بود. انعطاف‌پذیری ارزش واقعی دارد.

اما انعطاف‌پذیری بدون کف، امنیت نیست، انتقال مسئولیت است. همان‌طور که CoinDesk در گزارش خود درباره اختلاف مسئولیت Kelp DAO در برابر LayerZero می‌نویسد، LayerZero به پروتکل‌ها اجازه می‌دهد خودشان را به سمت فاجعه پیکربندی کنند و سپس به مستنداتی اشاره می‌کند که می‌گفتند این کار را نکنند. این یک مدل امنیتی نیست، این شرایط خدمات است.

آنچه صنعت واقعاً به آن نیاز دارد:

  • حداقل‌های اجباری پروتکل: هیچ استقرار تولیدی نباید بتواند با کمتر از ۲ DVN مستقل و آستانه‌ای بالاتر از ۱ راه‌اندازی شود. این باید یک محدودیت سخت در قرارداد استقرار باشد، نه یک توصیه در README.
  • شفافیت پیکربندی روی زنجیره: پیکربندی‌های DVN باید توسط هر داشبورد ریسکی بدون نیاز به منابع داده خارج از زنجیره قابل خواندن باشند. تیم ریسک Aave نباید مجبور شود از Kelp DAO بپرسد پیکربندی LayerZero آنها چه شکلی است.
  • پایش مستمر پیکربندی: امنیت یک بررسی زمان استقرار نیست. پیکربندی‌ها می‌توانند پس از راه‌اندازی تغییر کنند. هر پروتکلی که دارایی‌های پل‌زده را به عنوان وثیقه می‌پذیرد، به هشدارهای بلادرنگ درباره تغییرات پیکربندی بالادستی نیاز دارد.
  • لیست سفید وثیقه با دروازه‌های پیکربندی: اگر Aave قرار است rsETH را به عنوان وثیقه بپذیرد، حاکمیت فهرست‌بندی باید شامل حداقل الزامات پیکربندی امنیتی باشد، و خروج خودکار از فهرست در صورتی که آن پیکربندی زیر آستانه بیفتد.

پروتکل‌های DeFi که از سال ۲۰۲۵ جان سالم به در بردند عمدتاً این کار را با رویکردی کردند که امنیت عملیاتی را با همان دقتی که برای امنیت کد به کار می‌برند، جدی گرفتند. این درس اکنون پیش‌نیاز اولیه هر چیزی است که با دارایی‌های ری‌استیک‌شده سروکار دارد.

استک ری‌استیکینگ آنقدرها هم بزرگ نیست که شکست نخورد

یک فرض ضمنی در طراحی بازارهای پول DeFi وجود دارد که دارایی‌های وثیقه‌ای با نقدشوندگی و کاربرد گسترده، ذاتاً ایمن‌ترند؛ چون اکوسیستم منافع زیادی دارد که اجازه ندهد شکست بخورند. این فرض برای توکن‌های ری‌استیکینگ پل‌شده صادق نیست.

پذیرش گسترده rsETH در بازارهای پول، شعاع انفجار اکسپلویت Kelp DAO را کاهش نداد، بلکه آن را تشدید کرد. هر پروتکل اضافی که rsETH را به عنوان وثیقه پذیرفت، بدون آنکه امنیت استک پل را بررسی کند، در واقع ریسک قیمت‌گذاری‌نشده وارد می‌کرد. خروج TVL به ارزش ۱۳ میلیارد دلار از Aave، قیمت‌گذاری پسین بازار بر این ریسک است.

روایت ری‌استیکینگ با سرعت زیادی پیش رفته؛ EigenLayer، Symbiotic و Karak همگی در طول سال ۲۰۲۵ به صورت تهاجمی TVL را افزایش دادند. اما زیرساخت پل و پیام‌رسانی زیربنای این پوزیشن‌ها از نظر بلوغ امنیتی همگام نشده است. این شکاف پیش از آنکه بسته شود، رویدادهای بیشتری شبیه به این خلق خواهد کرد.

LayerZero احتمالاً اکنون حداقل‌های پیکربندی را ارائه خواهد داد. پروتکل‌ها ممیزی DVN را به چک‌لیست‌های امنیتی خود اضافه خواهند کرد. داشبوردهای ریسک، تنظیمات پل را در کنار پارامترهای اوراکل نمایش خواهند داد. اینها همه اقدامات درستی هستند و همه واکنشی هستند. سوال این است که آیا ۲۹۲ میلیون دلار بعدی باید ابتدا از دست برود تا از دفعه‌ای بعد از آن محافظت شود.

منابع