Infrastructure

چطور پل‌های استیبل‌کوین واقعاً شکست می‌خورند (و ۲۰۲۵ چه چیزی را درست کرد)

By Anurag Verma•April 22, 2026

وقتی مردم از هک‌های بریج صحبت می‌کنند، تصویر ذهنی معمولاً یک اکسپلویت زیرکانه از یک قرارداد هوشمند است. Ronin، Wormhole، Nomad، Multichain. بیش از ۲.۵ میلیارد دلار در رویدادهای اصلی تخلیه شد. پاسخ صنعت قابل پیش‌بینی بود: آدیت‌های بیشتر، تأیید رسمی بیشتر، جوایز باگ بیشتر.

این نگرش داستان واقعی را نادیده می‌گیرد. اکثر بریج‌های استیبل‌کوین به خاطر یک باگ Solidity شکست نخوردند. شکست خوردند چون معماری خودش اشتباه بود. و در طول سال ۲۰۲۵، آن معماری جایگزین شد.

گناه اولیه قفل‌کردن و ضرب‌کردن

الگوی غالب بریج برای سال‌ها ساده بود: USDC را روی زنجیره A قفل کن، یک نمایندگی پوشش‌دار (USDC.e، axlUSDC، whUSDC، هر پیشوندی که دوست داری) روی زنجیره B ضرب کن. توکن پوشش‌دار یک سند بدهی است که با وثیقه قفل‌شده پشتیبانی می‌شود.

این چهار حالت شکست ایجاد می‌کند، و هر هک اصلی حداقل با یکی از آن‌ها روبرو شد:

1. مشکل تله عسل. هر دلار از استیبل‌کوین پوشش‌دار در گردش به معنای یک دلار نشسته در قرارداد بریج است. یک بریج با ۵۰۰ میلیون دلار TVL یک جایزه ۵۰۰ میلیون دلاری است. امنیت با TVL به صورت خطی مقیاس می‌گیرد، اما انگیزه برای حمله هم همین‌طور. شما با دشمنی رقابت می‌کنید که بودجه نامحدودی برای آسیب‌پذیری‌های روز صفر دارد.

2. به‌خطر افتادن مجموعه اعتبارسنج. اکثر بریج‌ها اختیار ضرب را به یک مولتی‌سیگ یا مجموعه اعتبارسنج اثبات اقتدار واگذار می‌کنند. Ronin نه اعتبارسنج داشت که پنج‌تایشان فیشینگ شدند. Harmony دو کلید بود. رمزنگاری درست بود. لایه انسانی نه.

3. شکاف‌های تأیید پیام. اکسپلویت Nomad زیرکانه نبود. یک مقداردهی اولیه نادرست باعث شد هر پیامی از پیش تأییدشده به نظر برسد. هر کسی با مهارت کپی-پیست می‌توانست آن را تخلیه کند. بریج از نظر فنی دقیقاً طبق کد کار می‌کرد.

۴. نقدینگی پراکنده و تاخیر اوراکل. حتی وقتی هیچ حمله‌ای رخ نمی‌دهد، استیبل‌کوین‌های رپ‌شده در دوره‌های فشار از قیمت پایه فاصله می‌گیرند. USDC.e روی Avalanche در جریان دی‌پگ مارس ۲۰۲۳ با قیمت ۰.۸۷ دلار معامله شد، چون آربیتراژ خود پل را به عنوان دروازه داشت. پل به اوراکل خودش تبدیل می‌شود، و این اوراکل دقیقاً در لحظه‌ای که بیشتر به آن نیاز داری از کار می‌افتد.

دارایی‌های رپ‌شده واقعاً چه هستند

این بخشی است که صنعت خیلی دیر به آن اعتراف کرد: یک استیبل‌کوین رپ‌شده همان دارایی اصلی نیست. این یک ابزار اعتباری صادرشده توسط پل است که به استیبل‌کوین اصلی تعیین ارزش می‌شود. USDC روی اتریوم یک تعهد Circle است. USDC.e روی Avalanche یک تعهد پل Avalanche بود که پشتوانه‌اش یک تعهد Circle بود.

ریسک طرف مقابل، ریسک قرارداد هوشمند، و ریسک اعتبارسنج را روی دارایی‌ای انباشته‌ای که تمام ارزش پیشنهادی‌اش بی‌ریسک بودن است. برای زیرساخت پرداخت، این غیرقابل قبول است.

تغییر ۲۰۲۵: صدور بومی در همه جا

راه‌حل پل‌های بهتر نیست. حذف نیاز به پل زدن استیبل‌کوین‌ها از اساس است.

CCTP (پروتکل انتقال زنجیره‌به‌زنجیره) Circle در سال ۲۰۲۴ از یک مفهوم کنجکاوی‌برانگیز به مسیر پیش‌فرض تبدیل شد، و تا اواسط ۲۰۲۵ به مسیر غالب برای جابه‌جایی USDC بدل گشت. مکانیزم آن burn-and-mint است: USDC روی زنجیره A سوزانده می‌شود، Circle این سوختن را تایید می‌کند، و USDC روی زنجیره B به صورت بومی توسط Circle ضرب می‌شود. هیچ توکن رپ‌شده‌ای وجود ندارد. هیچ استخر وثیقه قفل‌شده‌ای نیست. هیچ هانی‌پات پلی نیست.

Tether با مدلی مشابه برای USDT از طریق استقرار بومی در بیش از ۱۴ زنجیره دنباله‌رو شد. PYUSD شرکت PayPal به جای پل زدن از اتریوم، به صورت بومی روی Solana راه‌اندازی شد. Paxos نیز همین کار را برای USDG در تمام استقرارهایش انجام داد.

الگو یکسان است: صادرکننده کنترل ضرب و سوزاندن را در تمام زنجیره‌ها در اختیار دارد، و جابه‌جایی بین زنجیره‌ها از طریق لایه تایید صادرکننده تسویه می‌شود نه یک پل شخص ثالث.

این واقعاً چه چیزی را تغییر می‌دهد

سطح حمله فرو می‌ریزد. دیگر هیچ قراردادی به ارزش چند صد میلیون دلار در جایی منتظر نیست تا تخلیه شود. مهاجمی که CCTP را به خطر می‌اندازد، باز هم به امضاهای تصدیق Circle نیاز دارد که در زیرساخت Circle قرار دارند، نه روی زنجیره.

ثبات پِگ زیر فشار پابرجا می‌ماند. USDC بومی روی هر زنجیره همان دارایی است و با Circle به نسبت یک به یک قابل بازخرید است. هیچ سناریوی از دست رفتن پِگ ناشی از عدم تعادل پل وجود ندارد.

نقدینگی یکپارچه می‌شود. تجمیع‌کننده‌های DEX و بازارسازها دیگر شش نوع مختلف USDC با دفترهای پراکنده نگهداری نمی‌کنند. یک دارایی، نقدینگی عمیق‌تر، اسپردهای تنگ‌تر.

پل‌های همه‌منظوره جایگاه خود را تغییر می‌دهند. LayerZero، Wormhole، Axelar، Hyperlane: این پروژه‌ها در حال مرگ نیستند، اما از کسب‌وکار انتقال استیبل‌کوین فاصله می‌گیرند و روی ارسال پیام دلخواه، جابجایی NFT و پل‌سازی دارایی‌های کم‌تکرار تمرکز می‌کنند؛ جایی که انتشار بومی وجود ندارد.

آنچه هنوز خراب است

انتشار بومی راه‌حل کاملی نیست. چند مشکل واقعی باقی می‌ماند.

تاخیر تسویه برای CCTP روی شبکه اصلی اتریوم به دلیل الزامات نهایی‌شدن همچنان ۱۳ تا ۲۰ دقیقه است. برای معاملات، این یک ابدیت است. سیستم‌های مبتنی بر قصد (Across، CoW، Everclear) اکنون با پیش‌گرفتن نقدینگی از این مشکل جلو می‌زنند و در پشت صحنه از طریق CCTP تسویه می‌کنند، اما این رویکرد یک طرف مقابل را دوباره وارد معادله می‌کند.

استیبل‌کوین‌های کوچک‌تر همچنان به پل‌ها وابسته‌اند. اگر نوعی استیبل‌کوین الگوریتمی یا منطقه‌ای در اختیار دارید، هنوز در قلمروی قفل و ضرب هستید.

و تمرکز همان مبادله‌ای است که مردم باید درباره‌اش صادق باشند. Circle می‌تواند USDC را روی هر زنجیره‌ای مسدود کند. مدل سوزاندن و ضرب این قدرت را مطلق‌تر می‌کند، نه کمتر. برای استیبل‌کوین‌های فیات تنظیم‌شده این قابل قبول است. برای چیزی که می‌خواهد پولی مقاوم در برابر سانسور باشد، فاجعه‌بار خواهد بود.

درس معماری

نکته اصلی‌تر این است که امنیت رمزنگاری با امنیت سیستم یکی نیست. می‌توانید قراردادی کاملاً ممیزی‌شده و به‌طور رسمی تأییدشده داشته باشید و باز هم همه چیز را از دست بدهید، چون طراحی اقتصادی آن بر اعتمادی تکیه کرده بود که اصلاً وجود نداشت.

پل‌هایی که دوام آوردند، با محدود کردن حوزه عملکردشان این کار را کردند. استیبل‌کوین‌هایی که مقیاس‌پذیر شدند، با امتناع کامل از پل‌زنی به این موفقیت رسیدند. هر دو، روایت‌های مختلفی از یک بینش مشترک‌اند: امن‌ترین سیستم آن است که فرضیات اعتمادی کمتری دارد، نه آنکه رمزنگاری پیچیده‌تر جبران فرضیات بد را بکند.

پرسش طراحی بعدی که ارزش رصد کردن دارد این است که وقتی این الگو فراتر از استیبل‌کوین‌ها گسترش یابد چه اتفاقی می‌افتد. صدور بومی برای اوراق خزانه توکن‌شده هم‌اکنون فراهم است. سهام توکن‌شده مرحله بعدی است. در نقطه‌ای، مفهوم یک پل دارایی همه‌منظوره شبیه یک فناوری گذار به نظر می‌رسد که ما ساختیم چون هنوز به انتزاع درست نرسیده بودیم.